Nicoline van den Broek

Op deze zeer warme super heerlijke zomerdag stuur ik maar eens een klein grappig gedichtje: Ouderen , niets meer waard??? Hoe zo? We zijn een goudmijn. We hebben zilver in onze haren En goud in onze tanden Gas in onze… Continue Reading →

Kort geleden, eergisteren om precies te zijn ,was ik jarig. Er gebeurt tegenwoordig iets merkwaardigs op je verjaardag. Althans ik vind het bijzonder.  Veel dierbare mensen willen mij gelukwensen. En de laatste  jaren raak ik daarvan een beetje in de war, de gelukwensen vliegen… Continue Reading →

Citaten zijn  geweldig. Confucius zei: “The man who moves a moutain begins by carrying small stones” Ik vind dat mooi. Je hoeft niet meteen de wereld te verbeteren, ook een heel klein stapje is al heel moeilijk en knap.  Pot Jan Dorie,… Continue Reading →

Gisteren las ik in de NRC een column van Clarice Gargard. Zij schreef over “woede”. Zij vindt dat woede een belangrijke uiting is. Haat is vernietigen en woede kan transformeren, stelt zij. Als voorbeeld noemt zij de # Me Too beweging. Zij zegt… Continue Reading →

Ja, nu komt er toch een mopper blog.   Heel veel mensen om mij heen slikken heel veel  medicijnen. Dat zijn allemaal , laat ik het elegant zeggen : “oudere” mensen.  Ik ben zelf redelijk matig in mijn medicijngebruik, een paar panadolletjes per dag .… Continue Reading →

Afgelopen zaterdag stonden er grote artikelen in Trouw en de NRC over overbevolking. Beide artikelen waren super interessant. In Trouw stond een interview met Peter Singer. Hij stelt dat snelle bevolkingsgroei een ernstige belemmering kan zijn bij de aanpak van klimaatverandering en… Continue Reading →

Onlangs schreef Columnist Ephimenco in Trouw over zijn tochtje naar Florence. Hij was diep geschokt door wat hij daar waarnam. Ik citeer: “de Toscaanse stad was, midden in de winter en buiten de school vakanties om, overvol, lawaaiig en bezaaid met omvangrijke brigades… Continue Reading →

In de New Yorker van 30 april ( ja, een beetje oud!) stond een verhaal over  “Japan’s rent-a-family phenomenon”.   Een zeer ongeloofwaardig maar waar verhaal : Je kan in Japan een kleindochter huren om boodschappen met je te doen. Of je kan… Continue Reading →

Hier moet ik  een keertje over schrijven . Ik ben dat al een tijdje van plan, maar heb geen idee wat ik er over schrijven moet. Enige logica is dus ver te zoeken in deze wens. Maar ik doe het toch. Het is een modewoord, om niet te spreken… Continue Reading →