Nicoline van den Broek

Ik weet niet of ik dit aandurf. Een blog schrijven  over een onderwerp waar ik geen flauw verstand van heb, maar waar ik wel een mening over heb, net zoals 9 miljoen Nederlanders. Ik doe het wel, want ik ben… Continue Reading →

Ik heb in mijn vorige blog “beloofd” dat ik nog een vervolg zou schrijven over AI ( ja, ik weet het: NIET A1) Ik weet nu dat ik zoiets niet moet schrijven, want eigenlijk heb ik er geen zin meer… Continue Reading →

Op een mooie zonnige zondagmiddag heb ik zin om een blogje te schrijven. Ik heb vandaag alles gedaan wat ik “moest” doen en nu mag ik gaan schrijven. Wat is het toch moeilijk om nog altijd het gevoel te hebben,… Continue Reading →

Een hele lieve trouwe volger wees mij op een heel stom foutje. Het krantenartikel dat ik citeerde in mijn vorige blog is van 6 september 2025! Ook het staatje met de verkiezingsuitslagen van de VVD was niet mijn bedoeling. Ik… Continue Reading →

Een hartenkreet over de aanstaande verkiezingen. 29 oktober zijn er in het hele land Verkiezingen voor een nieuw Parlement. Ga stemmen. Ik word op het ogenblik ondergesneeuwd in de op- en voornamelijk aanmerkingen van “iedereen “om mij heen, die klaagt… Continue Reading →

Niemand hoeft dit te lezen, maar ik wil het zelf graag opschrijven en publiceren. ik weet eigenlijk niet waarom! Mijn  hele dierbare vriendin, Gertie Salomé is overleden. Een groepje van vier kleuters brachten de moeders bij elkaar, Mark, Liesbeth, Joost… Continue Reading →

Al heel lang hebben we hier in huis vijf prachtige antieke klokken. (dat wordt lastig verdelen straks zei één van de dochters onlangs). In principe kunnen ze alle vijf heel goed werken en op dit moment doen ze dat ook… Continue Reading →

Hoe kom jij in vredesnaam in de crematiewereld terecht, is een vraag die mij vaak werd gesteld. Ik zal het even vertellen. Een van mijn mede Statenleden in Gelderland was via een oom terecht gekomen in het Hoofdbestuur van de… Continue Reading →

Het is bijna de langste dag. Ik vind dat ieder jaar weer een momentje om even over te mijmeren.  Het wil ’s avonds maar niet donker worden. Toen ik klein was vond ik het heel stom dat ik naar bed… Continue Reading →

Na het overlijden van grote Frits en kleine Frits is nu ook Hans Wiegel overleden. Dat zal niemand zijn ontgaan. Ook hem kende ik heel goed. En natuurlijk zou je verwachten dat ik hier nu een vlammend, mooie blog over… Continue Reading →